Jedność względnego i absolutnego

 

Umysł Wielkiego Mędrca Indii intymnie przekazano od Zachodu po Wschód.

Pośród ludzkich istot są mędrcy i głupcy,

ale na Drodze nie ma Przodka z Północy ani z Południa.

Subtelne źródło jest czyste i jasne,

Zasilające strumienie płyną przez ciemność.

Przywiązanie do rzeczy jest iluzją.

Spotkanie Absolutu nie jest jeszcze oświeceniem.

Wszystkie sfery bez wyjątku, subiektywne i obiektywne są powiązane,

a jednocześnie niezależne.

Powiązane, a jednak działają odmiennie, choć każda zachowuje swoje miejsce.

Forma czyni różnym istotę i wygląd.

Dźwięki odróżniają przyjemność i nieprzyjemność.

Ciemność czyni wszystkie słowa jednym.

Jasność odróżnia dobre i złe wyrażenia.

Cztery żywioły powracają do swej natury, jak dziecko powraca do matki.

Ogień jest gorący, wiatr się porusza, woda jest mokra, ziemia twarda.

Oczy widzą, uszy słyszą, nos czuje zapach, język czuje słone i kwaśne.

Wszystko wyrasta z korzenia jak gałęzie i liście z drzewa,

każde jest niezależne od pozostałych.

Przyczyna i skutek muszą wrócić do wielkiej rzeczywistości.

Słowa wysoko i nisko używane są względnie.

Wewnątrz światła jest ciemność,

lecz nie próbuj zrozumieć tej ciemności.

Wewnątrz ciemności jest światło,

lecz nie szukaj tego światła.

Światło i ciemność są parą,

jak w chodzeniu jedna stopa z przodu, a druga z tyłu.

Każda rzecz ma swą własną istotę

i wiąże się ze wszystkim innym funkcją i miejscem.

Zwykłe życie pasuje do Absolutu jak skrzynia i jej wieko.

Absolutne współdziała ze Względnym

jak dwie strzały spotykające się w powietrzu.

Czytając te słowa powinieneś uchwycić Wielką Rzeczywistość.

Nie osądzaj według żadnych wzorów.

Jeżeli nie widzisz Drogi, nie widzisz jej nawet gdy nią idziesz.

Kiedy idziesz Drogą, to nie jest blisko, to nie jest daleko.

Jeżeli tkwisz w ułudzie, góry i rzeki dzielą cię od niej.

Z szacunkiem zwracam się do pragnących oświecenia:

nie traćcie czasu nocą i dniem.