Eihei Dogen Zenji

 

"Studiować buddyzm, to studiować siebie.

Studiować siebie, to wykroczyć poza siebie.

Wykroczyć poza siebie, to być w jedności ze wszystkim.

Być w jedności, to być oświeconym, to wyzwolić swoje ciało i umysł oraz ciała i umysły innych. Nie pozostaje żaden ślad oświecenia i ów "nie-ślad" trwa w nieskończoność."

 

Eihei Dogen Zenji należy do grona najsłynniejszych patriarchów buddyjskich i mistrzów zen w historii japońskiego buddyzmu.

 

Dōgen Kigen (znany także jako Eihei Dōgen, pośmiertnie obdarzony tytułem Jōyō daishi - wielki mistrz Jōyō, ur. 19 stycznia 1200, zm. 22 września 1253), był słynnym mistrzem zen. Uznaje się, że to on sprowadził do Japonii nauczanie szkoły buddyzmu zen sōtō.

Dōgen pochodził z rodziny najwyższej arystokracji dworskiej. Jego rodzice zmarli wcześnie (ojciec gdy miał 3, matka gdy miał 8 lat). Był utalentowanym i wrażliwym dzieckiem, mając cztery lata czytał chińską poezję. Śmierć rodziców unaoczniła Dōgenowi głoszoną przez buddyzm nietrwałość rzeczy i pchnęła młodzieńca do rozważań na temat życia i śmierci. Mając 13 lat został mnichem, wstąpił do klasztoru Enryakuji na górze Hiei, gdzie przyjął święcenia z rak przełożonego klasztoru Kōena. Później rozpoczął studiowanie zen rinzai pod kierunkiem Eisaia (1141-1215), założyciela japońskiej szkoły rinzai, a po jego śmierci u jego ucznia, mistrza Myōzena (1184-1225). Dōgen wierzył, podobnie jak Eisai, że odkryje prawdziwe znaczenie zen w Chinach, ojczyźnie tej szkoły. W wieku 24 lat udał się więc z Myōzenem w daleką i podówczas bardzo niebezpieczną podróż do Chin.
Statek, którym podróżowali, w marcu 1223, zawinął do chińskiego portu Ningbo. Z zapisków Dōgena wiadomo, że został na statku przez pierwsze trzy miesiące, odwiedzając jedynie świątynie znajdujące się w pobliżu portu. Później przez wiele miesięcy odwiedzał różne klasztory, głównie tradycji rinzai. W końcu trafił do klasztoru, którego nowym przełożonym został słynny mistrz tradycji sōtō Tiantong - Tendō Nyojō (1163-1228). Dōgen spędził tam cztery lata, po dwóch latach intensywnego treningu osiągnął przebudzenie. Dōgen bardzo cenił swojego mistrza; nie chcąc stracić żadnego jego słowa, zaczął zapisywać ich rozmowy. (Zostały one odkryte dopiero po jego śmierci w roku 1254, odkrycia dokonał jeden z uczniów Dōgena, Kōun Ejō, który opracował je pod tytułem Hōkyōki - Zapiski ery Baojing).

W 1227 roku, mając 28 lat, Dōgen powrócił do Japonii. Do roku 1230 Dōgen przebywał w założonym przez Eisaia klasztorze Kenninji. Później przeniósł się do świątyni Fukakusa Anyōin, w której sam nauczał. Tam również rozpoczął pisanie swojego wielkiego dzieła, Shōbōgenzō (Oko i Skarbiec Prawdziwego Prawa), które w zamierzeniu Dōgena miało być kompletnym i wielostronnym przedstawieniem Prawa Buddy. Shōbōgenzō, jako pierwsze dzieło buddyjskie w Japonii, napisane zostało napisane w języku japońskim.

Następnie Dōgen przeniósł się do Kōshōji, klasztoru, z którego chciał uczynić miejsce praktyki prawdziwego buddyzmu. Tam dołączył doń m.in. Ejō, jego najbliższy uczeń i jedyny spadkobierca.

W roku 1243, na skutek prześladowań uznanych instytucji religijnych, Dōgen przeniósł się do prowincji Echizen (obecnie prefektura Fukui), gdzie założył klasztor Eiheiji. Z krótką przerwą przebywał tam aż do 1253 roku, kiedy to, w bardzo złym stanie zdrowia, wyruszył w celu podjęcia leczenia do Kioto, gdzie zmarł.


Tłumaczenia pism Dōgena na język polski:
1. Shōbōgenzō zuimonki (przekł. z angielskiego Maciej Kanert), Rebis, Poznań 1993.
2. Zasady uprawiania zalecanej wszystkim siedzącej medytacji (przekł. z oryg. chińskiego [Fukan zazengi] Maciej Kanert), Wydawnictwo A, Kraków 2002.
3. Zbiór zasad, na które należy zwrócić szczególna uwagę studiując Drogę, pierwszego patriarchy klasztoru Eihei (przeł. z oryg. chińskiego [Gakudō yōjinshū] Maciej Kanert), „Silva Iaponicarum”, Fasc. 1 (Autumn 2004).
4. Oko i Skarbiec Prawdziwego Prawa. O praktykowaniu Drogi. Zwoje I-XVI (przekł. z oryg. japońskiego [Shōbōgenzō] Maciej Kanert), Wydawnictwo Homini, Kraków 2005.

 

źródło: http://pl.wikipedia.org